Кӯдакон ва наврасон

Маҳфили «Адибони наврас»

 Шуъбаи кўдакон ва наврасони Китобхонаи миллии Тоҷикистон пайи ҷалби наврасону кӯдакон ба мутолеаи китоб барои онҳое, ки имрӯзҳо вориди толори хониши ин Шуъба мешаванд, як сислсила чорабиниҳоро тарҳрезӣ кардаву ба роҳ меандозд.  Яке аз ин тадбирҳо дар ҳамкорӣ бо ТВ “Баҳористон” сабти барномаи «Адибони наврас» мебошад.

   Шумораи навбатии ин барнома бо ширкати адиби ширинбаёни кӯдакон, мудири шуъбаи кўдакони Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон Азизи Азиз сабт гардид. Ин аслан як маҳфилест, ки дар он эҷодиёти наврасону кӯдакон барарсӣ мешавад ва моҳе як м аротиба доир мегардад. 

Духтари баҳор

   Аз гуле ба номи Хиромон, ки як баҳор оварду як баҳор буд, аммо накҳаташ монд дар баҳорон.

   Китобе, ки мехоҳем дар борааш нақл кунем, “Духтари баҳор” ном дорад, ки соли 2018 дар чопхонаи “Истиқбол” тоҷикиву русӣ ва бо ороиши хеле зебо чоп шудааст. Китоб аз ҳаёти хеле кўтоҳ, вале пурмазмуни духтараке бо номи Хиромон ҳикоят мекунад. Вай ҳамагӣ чаҳордаҳ сол умр дид, аммо дар ин умри кўтоҳ тавонист азизу  маҳбуб бошад. Ҳатто дар хориҷи кишвар – дар Аврупою, Амрико шахсоне ҳастанд, ки ўро медонанд ва ба заковати ў аҳсант мехонанд.

   Хиромон бо истеъдоди худододаш назаргоҳи дидаҳо гашт.

Оғози маҳфили «Ҳамешабаҳор» баъди таътили тобистона

   Баъд аз таътили тобистона, дақиқан дар моҳи аввали хониш шуъбаи кӯдакон ва наврасони Китобхонаи миллии Тоҷикистон, маҳфили ҳамешагии худро «Ҳамешабаҳор»-ро бори дигар пешкаши  ҳаводорон ва дӯстдорони шеъру сухан намуд. Хотирасон мешавад, ки маҳфили «Ҳамешабаҳор» давоми ҳар ҳафта, рӯзҳои чоршанбе соати 1400 дар назди шуъбаи кӯдакон ва наврасон баргузор мешавад. Гуфта мешавад, ки маҳфили мазкур барои навқаламон ва эҷодкорон муфид буда,

Дар ғами мардум нагирям, номи ман Мавҷуда нест...

   Мавҷуда Ҳакимова -5 уми майи соли 1932 дар шаҳри Хуҷанд чашм ба олами ҳастӣ кушодааст. Соли 1958 ин духтараки зебои хуҷандӣ барои амалӣ кардани орзуи хеш ҷониби Душанбе роҳ мегирад ва муҳассили факультаи таъриху филологияи УДТ ба номи В.И.Ленин(ДМТ) мегардад.

  Илҳоми эҷод аз овони ҷавонӣ дар ниҳодаш метапиду рӯз то рӯзбештар аланга мегирифт. Дар рӯзномаи «Пионери Тоҷикистон», моҳномаи «Машъал», рӯзномаи «Комсомоли Тоҷикистон» ва моҳномаи бонувон «Занони Тоҷикистон», ба ҳайси 

Мусаннифи навоҳои дилрабо

    Сарнавишт ба ў сард нигарист. Дар кўдакӣ аз падару модар ятим, монда, ба сағирахонаи ноҳияи Кангурт афтод. Бо зиракию  ҳушёрӣ  ва гапгирию  хушкорӣ барин хислатҳои некаш дар диди муаллимону муррабиён роҳ ёфт. Дар сағирхона сураткашӣ меомўхт, чангу рубоб чангу рубоб менавохт ва суруд мехонд. Овози хушу завқи  санъатдўстии ин бачаяк буд, ки ўро ба дастпарвариии Хонаи кўдакони лаёқатманди шаҳри  Душанбе муносиб донистанд.

   Ба ин тариқ дар зиндагӣ ояндаи бачаи ҳунарҷў Миратулло Атоевро интихоб ва муайян кардаанд. Баъди хатми мактаб ва омўзишгоҳи мусиқии Душанбе ба консерваторияи Тошкант ба номи

Сапитамон – Рухшона – Искандар

   Романи таърихии Давлатшоҳи Тоҳирӣ «Сапитамон – Рухшона – Искандар» муборизаи қаҳрамонони тоҷик: Сапитамон, Рухшона, Датафарн, Фаридун, Апома ва дигаронро якҷоя бо халқи меҳнатӣ алайҳи адўи румӣ дарбар мегирад ва дар хусуси ҷангҷўёни яғмогари румию юнонӣ бо сарварии Искандари Мақдунӣ, ки ба марзи халқҳои машриқзамин бадаҳдона доҳил шуда, ҷону мол ва фарҳангу улуми ниёгонро ба тороҷ бурдаанд, нақлхои дилписанд мекунад.

Бовар ҳаст, ки нахустин қадами Давлатшоҳи Тоҳирӣ дар жанри румони таърихӣ писанди хонандагони адофаҳм мегардад. Чунон,

Страницы