илмӣ ва тадқиқотӣ

Донистан хуб аст...

Анри Дюран ном нависандаи франсавӣ пули ҳаққи қалами гирифтаашро гум кард. Ҳодиса ба интишор сохтани асари навбатии ў алоқа дошт. Зеро асари охирини Анри Дюран «Аз кисабурон эҳтиёт бошед!” ном дошт.

***   ***   ***

Ин ҳодиса ягона нест. Одам ба чунин қудрат

Китоби нав дар бораи ҳимояи интегратсионии помидор ва зараррасонҳои асосӣ дар водии Ҳисор

Ин китобча, ки муаллифон Қ.Қаҳҳоров, Т.Мирзоев ва Д. Бобоазизов монография номидаанд, ҳамин сол чоп шудааст ва тавре аз номаш ҳам пайдост як дастури илмиву пажӯҳишӣ дар бораи помидор мебошад.

Дар монографияи мазкур дар бораи гузаштан ба ҳимояи самаранок ва тараққиёфтаи интегратсионӣ (дар муқоиса бо усули ҳимояи кимиёвӣ) бо ҳашаротҳои асосии помидор, пеш аз ҳама чуқур омўхтани омилҳое, ки аз ҳисоби интенсификатсияи истеҳсоли кишоварзӣ ба миён меояд, хеле зарур мебошад, оварда шудааст. Инчунин ҳимояи интегратсионӣ дар асоси қайди шумораи ҳашароти зараррасон, муҳити экологии

Донистан хуб аст...

Донишманди бузург Абўрайҳон Муҳаммад ибни Аҳмад Берунӣ (соли таваллуд 973, шаҳри Кот-маркази қадимаи Хоразм-вафоташ соли 1048, Ғазна) оиди илмҳои табиатшиносӣ, тиб ва ғайра аз 150 асар таълиф кардааст, ки аз ҷумла 70 асараш ба илми ситорашиносӣ бахшида шудааст. Дар офаридани китоби тиббиаш «Китоб-ус- Сайдана» адабиёти зиёда аз якуним ҳазор сол таърих доштаро истифода

Баргузории семинари илмӣ-оммавии “Маърифати китобдор” дар Китобхонаи миллӣ

​22 юми январ дар Китобхонаи миллӣ бо ташаббуси Шуъбаи илмӣ-тадқиқотӣ семинари илмӣ-оммавӣ таҳти унвони «Маърифати китобдор» баргузор гардид. Чорабиниро директори Муассисаи давлатии «Китобхонаи миллии Тоҷикистон», доктори илмҳои педагогӣ, профессор Файзализода Ҷумахон Хол ҳусни оғоз бахшида, қайд намуд, ки Китобхонаи миллии Тоҷикистон ҳамчун маркази илмӣ-методӣ ва

Тавсифи мухтасари қисме аз дастхатҳои китобхонаи миллии Тоҷикистон. Ҷомӣ, Навоӣ, Аттор, Улуғбек.

Нуриддин Абдурраҳмони Ҷомӣ (соли таваллудаш 1414, вафоташ 1492) мутаффакир, шоир ва донишманди бузурги садаи ХV ба ҳисоб меравад. Бештари асарҳои ў оид ба аҳлоқ, фалсафа, тасаввуф, тасфир, фиқҳ, сарфу наҳви забони арабӣ, арузу қофия, мусиқӣ, тарҷумаи ҳол ва ғайра навишта шудаанд. Асарҳои адабиаш аз назму наср иборат буда, ба шакли жанрҳои гуногунанд. Аз Абдурраҳмони Ҷомӣ ба замони мо девонҳои «Фотиҳат-уш-шубоб» (1479), «Воситат-ул-иқд» (1480), «Хотимат-ул-ҳаёт» (1492), асари насрии «Баҳористон» (1487), маснавиҳои ҳафтгонаи «Ҳафт авранг» ва дигар асарҳояш расидаанд. Соли 1970 шўъбаи дастхатҳои китобхонаи Донишгоҳи давлатии Самарқанд ба номи

Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон дар бораи Ҷанги Бузурги Ватанӣ

Таърихи башар чунин корнамоиву ҷонбозиҳои оммавии халқҳоро, ки дар давраи  Ҷанги дуюми ҷаҳон нишон дода буданд, ёд надорад.

***    ***    ***

Мо имрўз ва минбаъд низ бо ифтихору сарфарозӣ иброз медорем, ки дар таъмини ғалабаи таърихӣ дар баробари фарзандони дигар ҷумҳуриҳои собиқ Иттиҳоди Шўравӣ ва халқҳое, ки бар зидди истибдоди фашистӣ мубориза бурдаанд, ҷавонмардони бонангу номуси Тоҷикистон низ саҳми арзишманд гузоштаанд.

Страницы