Ғолибони озмуни асарҳои адабии Истиқлолияти давлатии Тоҷикистон эълон шуданд

 Маҷлиси Садорати Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон натиҷаи Озмун бахшида ба беҳтарин асарҳо дар соҳаи наср, драматургия, очерку публисистика ва назм дар мавзӯи Истиқлолияти  

Ҳамнишини китоб қудратманд аст

   Яке аз қадимтарин асарҳое, ки дар рўйхати китобҳои тавсияшудаи озмуни ҷумҳуриявии «Фурўғи субҳи доноӣ…» барои иштирокчиён гузошта шудааст, китоби «Динкард» аст. «Динкард» донишномаи динӣ ва яке аз манбаъҳои муҳими боварҳо, фарҳанг ва забони ниёкони мо дар давраи бостон дониста шудааст. «Динкард» ифодакунандаи нақш ва саҳми гузаштагони миллати тоҷик дар масири тамаддуни ҷаҳонист. Ин китоб ба рост зистан, рост гуфтан, душманӣ

Темур Зулфиқоров: “Модарон намемиранд, онҳо моро дар Биҳишт интизор мешаванд...”

   Модари Темур Зулфиқоров (с.т.1936) – шоир, нависанда, драматурги барҷастаи тоҷик, яке аз муваффақтарин нависандагони русзабони кишвар, ки теъдоди асарҳои интишорёфтааш бо забонҳои олам ба беш аз як миллион нусха расидааст. Ва яке аз пурхонандатарин адибони муосир аст. Эроншинос, тоҷикшиноси маъруф, доктори илмҳои филологӣ, профессор. Яке аз аввали муаллимони забони русӣ дар Тоҷикистон. Шавҳараш Муҳаммадқосим Зулфиқоров, ходими ҳизбӣ буд, ки соли 1937 аз ҷониби НКВД ба қатл расид. Ғайр аз Темур боз духтаре бо номи Зайнаб дорад. Аммо дар бораи Зайнаб ба ҷуз ин ки дар Санк-Петербург зиндагонӣ мекунад, маълумоти дигаре дар даст 

Пайвандгари Шарқу Ғарб 270-сола шуд

   Аз таваллуди мутафаккири бузурги олмонӣ Иоҳанн Гёте моро 270 сол ҷудо мекунад. Ва ин беш аз дусад сол пеш марде дар қалби Аврупо шефтаи Шарқ ва адабиёти Шарқ буд, бо ғазалиёти Ҳофиз ишқ меварзид, дар пайравӣ ба он эҷод мекард. Шарқро, Ҳофизу Саъдиву Мавлоноро ва моро ба ғарбиён ошно мекард. Аз ин нобиғаи нотакрор ва ин ошиқи Шарқи афсонавӣ асарҳои зиёде боқӣ монда, ки борҳо ба забонҳои гуногуни олам, аз ҷумла тоҷикиву форсӣ тарҷума ва нашр шудаанд.  

   Гёте Иоҳанн Волфганг шоир ва мутафаккири олмонӣ

Миллати фарҳангсолор. Китобу китобдорӣ аз назари Пешвои миллат

    Китоб сарчашмаи илму дониш ва маърифат аст. Он нерўи пешбарандаи ҷомеаи башарӣ мебошад. Китоб ин дўсти мўнису ғамхоре мебошад, ки моро аз гаҳвора то синни пиронсолӣ роҳнамоӣ менамояд. Миллати тоҷик аз қадим китобдору китобдўст буд, ин буд, ки дар тўли таърих аҷнабиён тамоми боигарии халқи тоҷикро ба тороҷ бурда, дар назди фарҳангу адабиёти он оҷиз мондаанд. Ва метавон гуфт, ки фарҳангу адабиёти миллати тоҷик бар сари ин аҷнабиён дастболо шудааст. Онҳо ҳатто тарзи давлатдории тоҷиконро омўхта, онро ҳамчун беҳтарин тарзи давлатдорӣ эътироф намуда, дар давлатдории худ 

Суол ва ҷавоби зиндагиномаи Пешвои миллат

   Таърих гувоҳи ҳар ҳодисаву рўйдодҳои гуногун дар курраи олам намегузорад, ки касе онҳоро инкор кунад. Боиси фахри тамоми мардуми бошараф, бохирад, бофарҳангу ботамаддуни тоҷику тоҷикистонӣ аст, ки дар фазои сулҳу субот умр ба сар мебарем. Поягузори ин ҳама оромиву осоиш, амният ва мулки ободу зебо Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мебошанд.

   Солҳои 1991-1997 Ҷумҳурии Тоҷикистон бо дасисаҳои душманони дохиливу хориҷӣ гирифтори ҷанги шаҳрвандӣ шуд, ки дар натиҷа бештар аз 150  ҳазор нафар бегуноҳ ҷони худро аз даст

Страницы