Бойгонии Китобхонаи миллӣ бо 319 адад китоби тиббӣ ғанӣ шуд

Китобхонаи миллӣ 319 адад китоби тиббиро аз Донишгоҳи давлатии тиббии Тоҷикистон ба маблағи 29 ҳазору 505 сомонӣ харидорӣ кард. Ин китобҳо ҳоло барои истифода дар толори тиб ва табатшиносии Китобхона гузошта шудаанд.
Китобҳо бо ду забон: тоҷикӣ ва русианд. Аз ҷумла китобҳои  “Атлас анатомия человека” (иборат аз 4 ҷилд), “Биохимия”, “Лечение болезней внутренных органов” А.Н. Окороков, китобҳои

Ҷонон Икромӣ - фарзанди адиби номвар, ки кимиёшинос шуд

Фарзанди номдори Нависандаи халқии Тоҷикистон Ҷалол Икромӣ, ки бо пайроҳаи падар нарафт, нависанда нашуд, шоҳроҳи илмро тай кард ва кимиёшиноси барҷаста шуд. Аз ровиёни хуби рӯзгори Ҷалол Икромист. Баъди реҳлати адиби номдор бо навиштани даҳҳо мақолаву оростани суҳбатҳои ҷолиб аз ҳаёти падар ва рӯзгори хонаводаи адиб қиссаҳои ҷолибе кардааст.

Соҳиби “Девони зулф”

Зулфия Атоӣ (Атоуллоева  Зулфия) 15-уми июни соли 1954 дар деҳаи  Қалъаи Азими ноҳияи  Ғончӣ  дар хонаводаи  омўзгор  чашм  ба олами  ҳастӣ кушодааст. Дабистони деҳаи мазкурро хатм карда, соли 1970 ба факултаи  забон ва адабиёти  Универститети давлатии Тоҷикистон дохил шуд. Пас аз соле барои  таҳсил ба шаҳри  Маскав рафт ва дар бахши назми Институти  адабии ба номи М. Горкий таҳсилро оғоз намуд. Соли 1977 баъди  хатми Институти  адабӣ ба шаҳри  Душанбе  омад

Мулоқот бо маъюбони ҳунарманд дар Шуъбаи хизматрасонии махсус

Дар остонаи иди маъюбон, ки ҳар сол 8-уми июл таҷлил мешавад, Шуъбаи хизматрасонии махсус хонандагони фаъоли худ аз ҷумлаи афроди дорои имкониятҳои маҳдудро гирди як мизи мудаввар хонд, то бо ишон суҳбати самимию дилнишине дошта бошад.
Аксари касоне, ки ҷамъ омаданд ҳунармандоне буданд. Яке бофандаи хуб, дигари дӯзанда, сеюмӣ зардӯз, чорумӣ шоир ё нависанд ва ё таронасароест, ки сурудҳои мақбул мехонад.

Он чи рангин мекунад ин рўзгорон, ваҳдат аст…

Агар имрўзҳо ба шаҳру навоҳии Тоҷикистони азизамон назар кунем, ин мисраи Бедил зери лаб садо хоҳад дод: Бубин, ки тафовути роҳ аз куҷост то ба куҷо. Оре, чеҳраи шаҳри Душанбе ва ноҳияҳои ҷумҳурӣ билкул дигаргун шудааст, ба кўчаҳо иморатҳои зебои замонавии баландошёна ҳусни нав ва чеҳраи ботаровату тоза зам кардаанд. Ҳамаи ин меваи ваҳдати миллӣ аст ва бояд онро ба нархи ҷон ҳифз кунем.

Нигоҳе ба мавзўи Ваҳдати назми даврони Истиқлол

Мардуми тоҷик, ки тақрибан 1000 сол пеш давлати миллии худро аз даст дода буданд. Баъди эълон гаштани Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун кишвари соҳибистиқлол (1991), миёни гурўҳҳои нохудогоҳу қудратталаб мухолифат ба вуҷуд омад. Ва ин нофаҳмӣ оҳиста-оҳиста мардуми тоҷикро ба майдонҳо кашонд, то ҷойе ки падар бо писар ва бародар бо бародар муқобили ҳам истоданд. Кор то ҷойе расид, ки дар кишвар оташи ҷанги шаҳрвандӣ аланга зад. Дар ин ҷанги бародаркуш ҳазорон нафар ҷони худро аз даст дода, ҳазорони дигар маҷруҳу бесарпаноҳ гашта, ба иқтисоди кишвар миллионҳо сомонӣ хисорот ворид гашт ва  мамлакатро даҳҳо сол боз ба ақиб партофт Бояд тазаккур дод, ки халқи  тоҷик дар тули таърих бо азми қавӣ, иродаи маҳкам, ақли расо ва фарҳанги воло маълуму машҳур

Страницы